Poza mikroprocesorem na płycie głównej każdego komputera znajdują się ukłiuh pamięci operacyjnej. W każdej z „kości” pamięci znajdują się obszerne macierze komórek, mogących nietrwale przechowywać zera i jedynki (do czasu wyłączenia zasilania komputera). Ułożone w grupy tworzą one tzw. moduły SIMM (Single /n/im Memory Module), albo DIMM (Dual Inline Memory Module).
W postaci takich modułów, a nie indywidualnych układów scalonych pamięci operacyjnej RAM (od Random Access Memory, pamięć o dostępnie powolnym) jest nie tylko dostarczenie „przestrzeni roboczej” mikroprocesorowi; jest także używana do zapewnienia szybkiego dostępu do danych.
Zamiast tego w jednej operacji odczytu z dysku do pamięci operacyjnej zostaje wczytana bardzo duża grupa poleceń oraz danych, także procesor może je przetworzyć ze swą pełną szybkością.
Powiedzmy, że przyrządzamy jakąś wymyślną potrawę wedle bardzo skomplikowanego przepisu, przewidującego użycie 50 składników i wykonanie 39 kroków procedury. Czy można sobie wyobrazić realizację tego przepisu bez wystarczająco obszernego kuchennego stołu roboczego, na którym można by mieszać składniki i zapis receptury?
Bez takiego stołu po ukończeniu każdego kroku musielibymy by wyjść z kuchni, otworzyć książkę kucharską na odpowiedniej stronie, przeczytać instrukcje stanowiące następny krok procedury, powrócić do kuchni i je zrealizować. Co gorsze, podobnie trzeba by każdorazowo wyszukiwać w szafkach, lodówce i zamrażarce składniki potrzebne na danym etapie.