Internet często porównuje się do infostrady: autostrady, po której zamiast samochodów pędzą pakiety danych. Jak szybko można „wjechać” na tę autostradę?
Innymi słowy jakimi łączami można zostać podłączonym do magistral szkieletowych? Największa liczba użytkowników korzysta z łączy komutowanych, czyli zwykłych linii telefonicznych. W analogii drogowej nie zasługuje ona na miano niczego lepszego niż polna droga. Taką można podróżować, ale należy być przygotowanym na nierówności, a nawet duże wyrwy. Łącza komutowane są tanie, ale (stosunkowo) bardzo powolne.
Następnym szczeblem jest dedykowana linia telefoniczna o przepustowości 56 Kbps. W naszej analogii odpowiednikiem będzie jednopasmowa szosa: podróżować można nieco szybciej, ale rozpędzanie się jest wykluczone.
Dalej idą linie stałe o przepustowości rzędu 1 Mbps. Są one różnie oznaczane (Tl, El, T3, OSI, DSl, DS3 itd.) zależnie od kraju i operatora telekomunikacyjnego. Ich analogiem będzie dwupasmowa szosa, którą można już podróżować z wygodną prędkością. Jednakże czasami nawet taka szosa się zatyka i nie umożliwia podróżowania z wygodną prędkością.
Rozwiniemy więc naszą metaforę drogową w kierunku ogólnych zagadnień podróżowania. Jeśli trzeba przetransportować dużą liczbę ludzi w krótkim czasie, sięga się do środków komunikacji masowej: metro, autokary, pociągi, samoloty.
Operatorzy telekomunikacyjni mają wiele wspólnego z kolejami czy liniami lotniczymi.
Firmy takie muszą transferować duże ilości danych bądź osób i ładunków i w tym celu muszą inwestować w niezbędny do tego sprzęt. Analogię można jeszcze rozwinąć następująco: tak jak do dworców kolejowych czy lotniczych pasażerowie i ładunki są dostarczane różnymi innymi (mniej masowymi) środkami lokomocji, tak do magistral szkieletowych operatorów telekomunikacyjnych dane są dostarczane różnymi innymi łączami (o mniejszej przepustowości).
Nowoczesne magistrale szkieletowe są bazowane na światłowodach i mają przepustowości do 622 Mbps. Łączą one główne metropolie miejskie i inne ważne punkty danego kraju w taki sposób, że z dowolnego punktu A do dowolnego innego punktu l’ na ogół istnieje więcej niż jedna droga dotarcia. Taki nadmiarowy system zapewnia niezawodność łączności. Podobnie linie lotnicze na ogół mają więcej niż jedną możliwość dowiezienia pasażera do jego miejsca przeznaczenia: jeżeli nie lotem bez pośrednim, to lotem przez taki czy inny tranzytowy port lotniczy. Piękno Internetu polega w dużej mierze na tym, że nadawca wiadomości kompletnie nie musi się martwić jaką drogą zostanie ona doręczona do adresata; to „zmartwienie” routerów nadzorujących wykorzystanie magistral szkieletowych. Na drodze do swego przeznaczenia dane mogą też przechodzić przez wiele sieci lokalnych.